ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਗੋ-ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਹਵਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਨਿਆਂਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਦਿਨ-ਪਰਤਿਨ, ਭਾਲੂ, ਵਾਨਰ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਰਾਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮ ਸਿਰ ਤੇ ਬਦਲ ਵਰਸਦੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ-ਪਿੰਡ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਅਕਾਲ ਮਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿੱਸਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਤਾ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਸੰਸਾਰਕ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੈਕਈ ਨੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਤਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰ ਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸਮੇਤ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਚਿਤ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਯਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨਿਨਿਆਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅੰਗਿਰਸ ਪੁੱਤਰ ਗਾਰਗਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜੇ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਥ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤਕ ਗਾਰਗਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਵਾਨ ਲਈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਮਾਨ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਮਾਮਾ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ?" ਗਾਰਗਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰੇ ਮਾਮਾ, ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਫਲ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੰਧਰਵ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੈਲੂਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਓ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਜਤਾਈ ਅਤੇ ਭਰਤਾ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਭਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ, ਉਥੇ ਜਾਣਗੇ। ਭਰਤਾ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੰਡੇ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਭਰਤਾ ਵਾਪਸ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਭਰਤਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦਾ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਮੰਗਲਮਈ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਪੁੱਤਰ ਗਾਰਗਯ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਭਰਤਾ ਆਪਣੇ ਦਲ ਸਮੇਤ ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਜੋਤੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤਕ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਦੇ। ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਖੂਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਵਣੇ ਭੂਤ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਹੋਏ। ਅੱਧ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ ਸੀ, ਕੇਕਯਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭਰਤਾ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ (ਗਾਰਗਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ) ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।