ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਅਰਾਮ ਕਰਾਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਲੱਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਯੋਗ ਸੁਆਮੀ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਥਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੋਚਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਗ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਯੋਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਝਾਅ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਰਾਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ’ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਚਾਨਣ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਨੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਾਨੋ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਮਰ ਲੰਘਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਮੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਤਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਗਿਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਪਿਆਰੇ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਤੇ ਪੂਰਨ—ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇਵ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇਕ੍ਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਰਾਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ; ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ; ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਦਾ ਪਾਬੰਦ, ਗੁਣੀ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧੀਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਯੋਗ, ਨਿਰਰਾਗੀ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਆਦਰ ਤੇ ਤੇਜ ਵਧਦੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਦਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੈ। ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਗੁਣੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਦੋਲ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ (ਲੱਖਸ਼ਮਣ) ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਾਯਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅੱਗਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਬਾਰੇ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਵਿਵਰਣ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਵੇ: “ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਬਚਾਵੀ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹੋ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬੜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਠੀਕ ਤੇ ਭਲੇ ਲਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਵਿਵਾਦ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ। ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਜਾਂ ਪੁੱਛਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹਿੰਮਤ, ਬਲ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੀਆਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਧਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ—ਮਾਨੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ। ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਐਸੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਾਘਵ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੀਚ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਸੀ।