ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਸ ਕਾਵਿ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਕਾਵਿ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ? ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਾਵਿ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?” ਜਦੋਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਇਸ ਕਾਵਿ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ; ਉਹ ਯਜਨਾ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਨੇ ਚੌਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਸੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੇ ਕਾਂਡ, ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੇ venerable ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਅੱਗੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਰਾਮ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮ-ਹਾਲ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਲਯ ਅਤੇ ਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਸ੍ਰਿਜਨ, ਸੁਰ ਤੇ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀ ਲਾਜ਼ਵਾਬ ਮਿਲਾਵਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਲਾ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਰਾਨਵੇਂ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ ਮਹਾਕਾਵਿ ਹੈ। ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਰਾਮ ਨੇ, ਸਾਧੂਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ, ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜਾਓ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਓ ਅਤੇ venerable ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਖੋ—ਜੇ ਉਹ (ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ) ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ।” “ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰੋ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਸਹੁੰ ਚੁੱਕੇ।” ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਦੇ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸੀਤਾ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਰੇ venerable ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਭਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਸਾਧੂਆ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚਰਨ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਲਈ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਹੁੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਚਾਨਵੇਂ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਦਿ-ਕਾਲ ਦੇ venerable ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਰੌਸ਼ਨ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਦੀਰਘਤਪਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਏ। ਪੁਲਸਤਯ, ਸ਼ਕਤੀ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀਜ, ਵਾਮਨ, ਲੰਬੇ-ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮਾਰਕੰਡੇਅ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੌਦਗਲਯਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਰਗ, ਚਯਵਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਉਜਵਲ ਭਰਦਵਾਜ, ਅਤੇ ਅਗਨੀਪੁਤਰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ, ਪਾਰਵਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੌਤਮ, ਕਾਤ્યਾਇਨ, ਸੁਯਜ੍ਨ ਅਤੇ ਤਪੋ-ਰਾਸ ਅਗਸਤਯ ਵੀ ਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਬੇਅੰਤ ਨਿਸ਼ਚਯਵਾਨ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸਭ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਰਾਖਸਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਸ਼ਤਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਨਿਸ਼ਚਯਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆਏ। ਜੋ ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।