ਅਜਿਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਨ ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੌਣਕ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜੀ ਸਰਗਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਆਖੇ ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਹਿਤ ਅਤੇ ਉਤਥਾਨ ਲਈ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ, ਮਿੱਠੜੇ ਪਨ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਜੀਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਹਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੈ—ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਲੱਖਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵੀ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੋਚ, ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ; ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਰਾਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਢੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਮਰ ਲੰਘਾ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤਗੜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖੀਏ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਮਨ-ਭਾਵਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: “ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?” ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ: “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣ ਹਨ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ, ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਗਾਵਾਂਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ, ਸਾਰੇ ਇੱਖਵਾਕੁਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਰਾਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਰਅਸਲ, ਧਰਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ; ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਮਾਨ; ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਰਾਬਰ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਵਚਨ ਦਾ ਪੱਕਾ, ਨੈਤਿਕ, ਵਿਅੰਗਰਹਿਤ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਿੱਠੜਾ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਅਡਿੱਗ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ, ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਖ਼ਿਆਤ, ਮਾਣ ਤੇ ਤੇਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਾਨ-ਪਛਾਣ ਤੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਨੈਤਿਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌਮੀਤ੍ਰ (ਲੱਖਣ) ਨਾਲ ਜਾਂ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਜਿੱਤ ਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਥ ਤੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਿਆਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅੱਗ, ਪਤਨੀਆਂ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਾਸ਼ਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।