ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਸਮਝੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਗਰੀਵ ਤੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਯਜਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਸਾਰੇ ਤਪੋਧਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਲਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦਾ ਮੰਡਪ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਅਰਥਾਤ ਨੈਮੀਸ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਜਨ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਜੋਕੇ ਯਜਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪੋਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਆਦਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੱਦਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਮਣ ਚੰਗਾ ਚੌਲ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਤਿਲ ਤੇ ਮੂੰਗ ਅੱਗੇ ਭੇਜੋ। ਚਣ, ਕੁਲਥ, ਮਾਸ, ਨਮਕ, ਵਧੀਆ ਤੇਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾਣ। ਕਈ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਾਪ ਭੀ ਭੇਜਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ, ਅਦਾਕਾਰ, ਨਰਤਕੀ, ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਕਈ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ। ਫੌਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਣ। ਜੋ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਰਿਗਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਨਾਗਰਿਕ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਜਾਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਆਪ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਚਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਡ ਦੇ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨੈਮੀਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੇ ਅਤਿ ਆਸ਼ਚਰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਲਿਆਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਵੇਦਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਰਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯਜਨ ਸੀ। ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿਓ।" ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਨਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ; ਜਿਹੜਾ-ਜਿਹੜਾ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਦਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰਾਂ ਜੀਏ, ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਯਜਨ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਤਨ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਦਿਸਦੇ। ਇੰਨਾ ਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤਪੋਧਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਨਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਉਹ ਭਰਪੂਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਰਾਮ ਦਾ ਐਸਾ ਯਜਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚੱਲਿਆ, ਪਰ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਡ ਦੇ ਬਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।