ਇਕ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਅਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰਾਵਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਹੱਦ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਏਕ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਪੂਰੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਪਣੀ ਘੜੀ ਦੇ ਤੀਬਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਬਾਕੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਥਾਨ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਹੈ। ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਲੋਕ-ਹਿਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਰਚਿਤ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮੂਲ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਭਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਚਲਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਾਮ ਲਵਾਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਸੰਭਾਲ ਹੇਠ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੋਚ, ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ; ਜਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹੋਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਰਾਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹਰਾਂ ਵਰਗਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸੁਰ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਮਨ ਭਾਵਨ ਵਾਲਾ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੰਨਸਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਠਾਂ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਹਾਬਲੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਜੇਤੂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਰਾਜ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖੀਏ।” ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਅਪਨਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇਖੋ?” ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ, ਮਨਭਾਵਨੇ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਗਾਵਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਰਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ; ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ; ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗੁਣੀ, ਰਾਗ-ਰਹਿਤ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਘਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।