ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ-ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰਤ ਸੀ। ਰਾਮ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਤ, ਮਤਾਂ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ, ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿਆਗ ਤੇ ਸੰਯਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਟਲ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਨਹੀਂ, ਅਥਕ, ਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਾਕਿਫ਼ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ, ਆਭਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਰਾਮ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਪਦ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਖਰਚ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਤੋਂ ਵਾਕਿਫ਼ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਵਪਾਰਕ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਮਲੇ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ। ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਮ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਜਲਨ ਰੱਖਦਾ। ਕੋਈ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਜਜਿਤ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਭੁਵਨ ਉਸ ਦੀ ਧੀਰਜ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ-ਵਰਗਾ ਮੰਨਦੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਵਰਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਰਾਮ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਅਜੈਯ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: “ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਜੀਵਦੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣੇ?” ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਪਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਘੁੰਮਦਾ: “ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣੇ ਵੇਖਾਂਗਾ?” ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ। ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਯਮ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਮੋਲ, ਅਮਾਪ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਧ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ-ਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ, ਸਜਜਿਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੈਤੂ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸਤਿਕਾਰ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਆਸਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜਾ ਸਰਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸਭਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ, ਆਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ, ਇਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਜਾਇਆ, ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਭਲੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ, ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਔਖਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਪੁਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਲੋਕ-ਪ੍ਰਿਅਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਪੁਤ੍ਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਜਤਾਇਆ।