ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇਕ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਚਰਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਹਣੇ ਬਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਸਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੋਹੱਬਤ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬੜੇ ਦਇਆਲੂ, ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋਣ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੋਹਣੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਹ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਰਭੀਕ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਪਰਚਲਨ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਚੁੱਪਚਾਪ, ਗੰਭੀਰ, ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ। ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖੇ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਜਾਗਦੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਯਮ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਅਹੁਦੇ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ, ਖਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਹਰ ਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਹਮਲੇ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਿਥੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧੈਰਜ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ; ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ, ਬਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਵਾਂਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ। ਇਹਨਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੀਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਉਮਰ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ—ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵਾਂ? ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਗਾੜ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ—ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਚਾਹਵਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ। ਬਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਮ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸਮਝੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਮੁੱਲੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੁਢਾਪਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੀਟਾਂ ਵੰਡਣ ਉਪਰੰਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਸਰੀਰਕ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਇੰਨਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।