ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਸੰਜਮਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਹ ਯਥਾ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸਭ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਕੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਵੈਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਰੁੱਤਾਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈਆਂ। ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਤੀ ਲਈ ਦੁੱਗਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ। ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ—even what is hidden is revealed—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਲਈ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਮੈਥਿਲੀ ਅਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਐਸੇ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਰਿਸ਼ਿ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਦੂਜੇ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ, ਅਸ਼ਵ ਪਤੀ, ਵਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਸੀ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੁਲ ਤਜੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਯ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਦਸ਼ਰਥ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਕਹਿ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਰੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਹੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਵਿਦਵਾਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਉਂਦਾ। ਦਇਆਲੂ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸਦਾ ਸੰਜਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ; ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੱਤਵ ਦੇਂਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸਵਰਗ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਕਪੂਰਨ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਅਤੇ ਸੂਝਵਾਨ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੋਵੇ। ਸਿਹਤਮੰਦ, ਨੌਜਵਾਨ, ਵਾਕਚਾਤੁਰ, ਸੁੰਦਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਚਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਧਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਭਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਗੁਣਵਾਨ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ, ਸੱਚਾ, ਸਿੱਧਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ। ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਨ, ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਗੁੱਫਤਗੂਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਜਾਣਦਾ। ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਬੂਲਦਾ, ਰੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਅਥਾਹ ਮਿਹਨਤੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਦੰਡ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨਾ, ਉਚਿਤ ਅਹੁਦੇ ਦੇਣਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਾਉਣਾ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਜਾਣਨਾ, ਖ਼ਰਚ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਵੀਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਦੋਹਾਂ; ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਦੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕਾਰੂਗਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ। ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗਿਆਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਯੁੱਧ, ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਇੰਦਰਜਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਾ ਡੰਗ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ; ਐਸੇ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ, ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।