ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਡੋਲ-ਨਗਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸੜਕ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਾਗਰਿਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਣਕਮਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਵੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਮੀਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਵਿਆਹ ਰਚਾ ਕੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਨ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਦ ਭਰਤ, ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਦਾ ਲਈ। ਭਰਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਭਰਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲੱਖਣ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਰਾਮ ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਅ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ 'ਤੇ ਮੋਹ ਜਾਂਦੇ। ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ, ਰਾਮ ਸਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਹੋਵੇ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਈ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣੀ ਥਾਂ ਮਿਲੀ। ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਗੁਪਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਮਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਮਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਦਿਲੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਦਾ ਚਹਿਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਰਾਮ ਸਭ ਵਿਚ ਧਰਮੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਦੀਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ-ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਬਲ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੜਵਾਹਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੌ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੰਗੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਦਇਆਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸਦਾ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ।