ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਓਹਥੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਪ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਤ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਵੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਦਰਨੀਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ rachya ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨ੍ਰਿਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਨ, ਨੇ ਇਕ ਅਤਿ ਧਾਰਮਿਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੀ ਇਕ ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਦੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਾਰਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੈਜਯੰਤ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨਿਮੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ "ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਫਿਰ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਇੱਖਵਾਕੁ (ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਸ਼ਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਉਤਪੰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਦੂਜੀ ਛੜੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ, ਬਰਾਬਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਵੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਦਰਨੀਯ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲੇ ਵਾਯੂ-ਰੂਪ ਬਣ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸੰਖ ਤਜੋਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਅੰਡਜ ਜਨਮੇ, ਕਮਲ-ਯੋਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਵਾਯੂ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਨਿਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ! ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ।' ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਪਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੇਗਾ, ਪਰਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੇਰੀ ਅਧੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਖੀਰੋਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਭਾਵਾਨ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।