ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ—all ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਥੰਮ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਉੱਚਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ (ਪ੍ਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲਗੇ: “ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਾ ਰੋਕ; ਮੈਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਣ ਛੱਡ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਮਧੁ-ਵਧ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ) ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਤਾਪਨ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੁੱਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਬਾਣ ਛੱਡ; ਬਾਣ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੋਤੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਬਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਮ ਦੀ—ਉੱਚਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੀ—ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਾਮ ਦਾ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: “ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਚੌਗੁਣੀ ਫੌਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚੱਲੇ।” ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਤੇ ਡੌਲ-ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਮੀਲਾ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਵਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਭਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ।” “ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਯੁਧਾਜਿਤ, ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ; ਭਰਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰਮੌਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ; ਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਯਾਨੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।