ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।" ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਗੂ ਬਣਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ—all ਵੱਡਾ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ। ਜਗਤ ਜਿਵੇਂ ਥੰਮ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" "ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਸਿਰਫ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ।" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਅਦਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਤੁੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡ। ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸੱਤਰ-ਸਤੱਤਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਚਿੰਤਤ ਸਨ, ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਚਾਰੋਂ ਦਲਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ, ਢੋਲ-ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਨਾਗਰਿਕ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਮੰਗਲ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਧੂਆਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਮੀਲਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿ-ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾਇਆ। ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਮੰਗਲ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਸਭ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਨ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— "ਹੇ ਭਰਤ, ਕੈਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਇਹ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ, ਜੋ ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਭਰਤ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਜਦ ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਭਰਤ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਭਰਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਏ।