ਰਾਮਚਰਿਤਮਾਨਸ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ (ਜਾਮਦਗ્નਯ) ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫਿਟ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।" ਅੱਗੇ ਰਾਮ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ (ਧਰਮਿਕ ਜਗਤ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਦਿ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਟਿਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨਿਰਜੀਵ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾ ਵੱਸਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।" "ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ! ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ, ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੁੱਲ ਕਿਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਤੁੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੋ; ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਤਦ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ, ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਵਲੋਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖਕੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦਾ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਤੁਰ ਪਏ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਿੰਤਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਲ ਲੈ ਚਲੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮੀਤਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜ-ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪੂਣ ਵਾਲੀ ਉਰਮੀਲਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜ-ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ, ਧਨ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੈਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਤੇਰਾ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆਇਆ ਹੈ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜਦ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਰਾਜ-ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਨ ਹੋ ਗਿਆ।