ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਓ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੀਰ ਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਣੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ।" ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਰੱਥ, ਨਿਰਬਲ ਤੇ ਧਰਮ-ਰਹਿਤ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।" "ਹੁਣ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਸਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।" "ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ! ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਾਹ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਮੈਂ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੈਂ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ। ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦੇਖ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਅਣਮੋਲ ਤੀਰ ਛੱਡ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੌਰੀ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਾਮ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚਲੋ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਝੰਡਿਆਂ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਰਾਜਮਾਰਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਮਿਲਾ ਦਾ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।