ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮਿਕ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਉਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਉਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਬਲ, ਨਿਰਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਆਜ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੇਖਣ ਆਏ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵੱਸਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਇਹ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਂਵੀਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਗਤੀ ਵਾਂਗ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ, ਮਧੁ-ਨਾਸ਼ਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਤਾਪਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਵਿਰਲਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਤੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਤੇ ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਜਦ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਉਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਵਾਹਿਨੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੋ।” ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਾਮਦੱਗਿਨੇ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ ਹੋਣ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਨਾਗਰਿਕ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿਚ, ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।