ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਿਆ। ਮੇਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਪਰ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਫੈਲਦਾ ਰਹੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼, ਮੈਂ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਛੱਡ ਆਉ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਜਿਹਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਮਸਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਓ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਸ ਲਈ, ਜਾਓ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੋਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਗਿਆ ਅਧੀਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ; ਅੱਜ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਓ—ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੰਕਾਰਾ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਏਣ ਦੇ ਪੰਜਵੀਂ ਸर्ग ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜਲਦੀ ਜੋੜ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਮਹਲ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬਿਸਤਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਿਸਤਰਾ ਰਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆ ਕੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲਵੋ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਜਾਓ।" "ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵੈਦੇਹੀ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹੋਗੀ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕਈ ਗਹਿਣੇ ਲਏ, ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। "ਮੈਂ ਇਹ ਗਹਿਣੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਖਜਾਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਕਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਫੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਸੁਥਿਰ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਖਾਲੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਾਡੇ ਭਰਾ ਲਈ, ਹੇ ਭਰਾ-ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਸਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਭ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਸਵੇਰੇ ਉਠਿਆ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਰਥ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਰਥੀ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹੋ।" ਰਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਚੰਗੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਤੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਸਮੇਤ।