ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ, ਰੇਣੁਕਾ ਨੰਦਨ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹੇੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।" ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਾਮਦਗਨਯ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਦੋ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਬੜੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਦਭੁਤ। ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜਾ, ਅਜੈ ਧਨੁਸ਼, ਵੈਣੁਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿ੍ਣੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਵੈਸ਼੍ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਰਾਮ।" "ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੂਦ੍ਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿ੍ਣੁ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਯਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿ੍ਣੁ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵਿ੍ਣੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿ੍ਣੁ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼੍ਠ ਮੰਨਿਆ; ਪਰ ਰੂਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਰਾਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਿ੍ਣੁ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸਕ ਹੈ।" "ਵਿ੍ਣੁ ਨੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਰੀਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਜਮਦਗਿਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਮ ਬੁੱਧੀ ਅਪਣਾਈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਿਆਯਹੀਣ ਮੌਤ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਖ਼ਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹੇੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਇਹ ਵਿ੍ਣੁ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਉ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਖ਼ਤ੍ਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤਵ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਿਣ ਚੁਕਾਇਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਰਥ, ਨਿਰਬਲ ਅਤੇ ਖ਼ਤ੍ਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਭਾਰਗਵ। ਆਜ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਵੀ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਨਲੇਵਾ ਤੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ। ਇਹ ਵਿ੍ਣੁ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਰਾਮ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਸਤਰ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਗੂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸਚਰਜਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ।" "ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕੋਮਲ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਕੰਵਲ ਨੈਨਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਪਨੇ ਗੁਰਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵੀਰ ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਮਹੇੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੈਂ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸਕਾਲ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।