ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਨੁੰ ਵੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੇ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।” ਦਸ਼ਰਥ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਾਮਦਗਨਯ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ, ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੰਦਨ, ਤੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੂਜਾ, ਅਜੇਤ ਧਨੁਸ਼, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਅਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਣ ਰਾਜਾ ਦੇਵਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼, ਹੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਰੀਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਆਮ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਅਣੁਚਿਤ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਪ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਓ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਉਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ। ਵਿਜੈ-ਪ੍ਰਦ ਤੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੰਦਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਿਣ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਰਥ, ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਮਝਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਰੁੱਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਨਲੇਵਾ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਦਿਵਯ ਤੀਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਵਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੀ ਤਪ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਵੱਸਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਇਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਨਮਰਤਾ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ।