ਜਦੋਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਤਸਾਹਹੀਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।" ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਜੇ ਰਾਮ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸ਼ਕ। ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਤਕ ਅਜੇਤ ਰਹਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਗਏ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਇੱਕ ਗੱਜਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੈਵਿਕ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਰਾਜਾ ਦੇਵਰਾਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਹੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁਤੀਯ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਮ ਬੁੱਧੀ ਅਪਣਾਈ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਵੱਸਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ, ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਓ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਜਧਰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਿਣ ਉਤਾਰਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਰਥ, ਨਿਰਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਨੀਯ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਜੀ, ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜੈਸੇ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੱਸਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੋੜੀ।