ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਰਾਜ, ਮੈਂ, ਭਰਤ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ — ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਜ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ-ਰਤਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਖੂਟ ਰਹਿਣ।” ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਾਜਿਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਿੱਤਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ।” ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਿਰਭੈ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਸੌ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਉਪਕਰਣ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਭਰਤ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀਤਾ ਮਿਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ — ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਰੱਖੀਂ।” ਰਾਜੇ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, “ਜੈ ਹੋਵੇ,” ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਠਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਚ ਕੂਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੌਜੀ ਦਲ, ਜੋ ਭਰਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਦੇ ਸਨ, “ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ। ਭਰਤ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੇ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜ ਸੁਖੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ — ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਰਤਨ, ਗਜਾਂ (ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ), ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗੇ, ਸੁੰਦਰ ਦਾਸੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਭਰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਆ ਗਏ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਰਾਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਰਤਨ ਬਿਭੀਸ਼ਣ, ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।