ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦੈਵ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪस्या ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਕਰਨ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਤਾਰ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਘੁਕੁਲ ਵਿਖੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ-ਅਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਕਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਭਿਸ਼ੇਕ ਰਾਤ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਲੰਘ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਟ, ਮ੍ਰਿਦੁ-ਸਵਭਾਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਓਰ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਲਾਲ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮ੍ਰਿਦੁ-ਸਵਭਾਵ ਰਾਜਾ, ਜਗੋ! ਹੇ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਕਰਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਧਰਿਣਾ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਰਾਮ ਅਡੋਲ ਸਥਾਣੁ (ਸ਼ਿਵ) ਵਾਂਗ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਧਨ-ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ, ਭਟ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗ ਕੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ੈਦ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਰਪ-ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਹਰਿ ਨਾਰਾਯਣ ਵਾਂਗ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਉਠਦੇ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਪਾਣੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਤਰੀ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ। ਭਰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ। ਸੇਵਕ, ਖੁਸ਼-ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੇ। "ਖੁਸ਼-ਚਿੱਤ" ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਕਈ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ। ਵੀਹ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ, ਉਹ ਧਾਰ ਸਕਦੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਚਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਹ੍ਯਕ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਨਯੋਗ ਵੱਡੇ, ਉੱਚ-ਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ-ਭਰਪੂਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਉਤਤਕਾਂਡ ਦੇ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾ-ਬਾਹੁ ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ, ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀ-ਦਿਨ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੈਦੇਹਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" "ਇਕਸ਼ਵਾਕੁਆਂ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਅਤੁੱਟ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ। ਭਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ।" ਵੈਦੇਹਾ ਨੇ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਜਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।" "ਪਰ, ਇਹ ਗਹਿਣੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਖੁਸ਼-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਕ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ, ਕੇਕਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਸਤਿਕਾਰ-ਸਹਿਤ, ਬਚਨ ਆਖੇ।