ਮਹਾਰਾਜ ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਉਨਾਂ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸੋ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਨੌਕਰ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨਾ, ਚੰਗਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਮੂंगा—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਅਦੁੱਤੀ ਵਸਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਦਸ਼ਰਥ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਿਰਦ amongst men, ਰਾਮ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਖਤਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ।" ਇਸ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਹਵਾ ਉਠੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਢਕ ਗਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀਆਂ। ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਭ ਅਚੇਤ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਂ-ਪੁਰਸ਼, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਕਾਇ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਵਿਦਯੁਤ-ਸਮੂਹ ਵਰਗਾ ਧਨੁ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੀਰ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਆਸਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਕੀ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ?" ਪਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: "ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਉੱਤਾਪਤਿ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਰਾਮ, ਰਾਮ!" ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਸੱਤਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਸੁਣੋ। "ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਅਸਧਾਰਣ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਧਨੁ-ਭੰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਅਕਲਪਿਤ ਧਨੁ-ਭੰਗ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਸ਼ੁਭ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਮਦਗਨਯ ਧਨੁ, ਭੀਮਕਾਇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਾਣਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: "ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ-ਤਪस्वੀ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਠ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਸ ਲਈ। ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਰਾਮ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਮਦਗਨਯ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਗਾਰ ਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਧੀਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ। ਇਕ ਧਨੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹੀ ਧਨੁ ਤੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਦੂਜਾ, ਅਜੈਯ ਧਨੁ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।" "ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਧਨੁ ਰੁਦ੍ਰ ਧਨੁ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।" "ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁ ਤਾਣਿਆ ਗਿਆ।" "ਤਦ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਇੱਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰ-ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਦੀ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਭਾਵ-ਪੂਰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣੀ।