ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਰਾਵਣ) ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇਂਗਾ—ਇੱਕ ਪਲ ਠਹਿਰ ਜਾ, ਇਹ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਚਲਾ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਵਣ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ—ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੋਂ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਾਲੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੌਰਨ ਫੜਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ। ਪਰ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਵੱਲ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਜਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲੈ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਲੋਕ ਵੇਖਣਗੇ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੱਛੇ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਢਲਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਸੱਪ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ—ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ—ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਦ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਪਾਸੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲਟਕਾ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰ ਲਈ। ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਖ਼ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਵਾਲੀ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਵਾਉਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ ਵਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਏ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਵਾਲਾ ਜਿੰਦਗੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਵਾਲੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਚਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮਨ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ, ਪੂਰਬੀ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵੀ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ। ਚਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਦੇ ਇਕ ਉਪਵਨ ਵਿਚ ਉਤਰਾ। ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਹੇਠੋਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।" "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ, ਕਿਹੜਾ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਡੂੰਘਾਈ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ! ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈ: ਮਨ, ਪਵਨ ਤੇ ਗਰੁੜ—ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਈ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਅਟੂਟ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" "ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਨਗਰੀ, ਰਾਜ, ਭੋਗ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਭੋਜਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਵਿਭਾਜਿਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ।" ਫਿਰ, ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਏ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਨਾ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਰਾਮ, ਵਾਲੀ ਕੋਲ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।