ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ-ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ—all ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ—ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਉੱਤਮ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੋਨਾ, ਖ਼ਰਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੂੰਗਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਅਦੁਤੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਹਵਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖ਼ ਵਰਗੀ ਧੂੜ ਪੈ ਗਈ, ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੈਸ਼ਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਸਿਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਗਦੇ-ਸਚੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਡਰਾਵਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਸੀ ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਕਿਲਾਸ਼ ਵਰਗਾ, ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸਿਸ਼ਠ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਪ-ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ?” ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, “ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਰੋਸ ਤੇ ਤਪਸ਼ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾਸ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਰਾਮ! ਰਾਮ!” ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ! ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਾਮਦਗਨਯ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਰਸਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਤਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, “ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਪਰ ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਦੋ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹਨ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਕਕੁਤ੍ਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ। ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਨੁਸ਼, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਘੱਟ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ, ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਨਵੀਂ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਘੜੀ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਈ।