ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਲਸਤਿਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਲੈ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਅਰਜੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਲਸਤਿਆ ਆਇਆ ਹੈ, ਹਈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਧੁ-ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਲਸਤਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਧੁ-ਮਿਸ਼ਰਣ, ਇਕ ਗਾਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲੇ ਰੁੰਦਿਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਅੱਜ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹੋ। ਅੱਜ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਜ, ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ; ਅੱਜ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਇਆ; ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਜ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਪਲਸਤਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਮ, ਯਜਨ-ਅਗਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਹਈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ਼ਾਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੋਤਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੌਥੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਦਸ਼ਾਨਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਲਸਤਿਆ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਂਤੀ-ਸੰਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਗਿਨੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਲਸਤਿਆ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਤिथि ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹਾਰ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਪੋਤਾ ਸੀ, ਦਸ਼ਾਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਤਵੀਰਯ ਤੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਲਸਤਿਆ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਾਹਸ੍ਰਬਾਹੁ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਤੀਹੀਂ-ਤੀਹੀਂ ਸਰਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਰਚੀ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਰਿਹਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਡਰ-ਭੈ ਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਲੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਵਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਲੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਰਾਵਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਵਲੀ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਡੀਕ ਕਰ।" "ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੰਖ-ਸ਼ੇਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" "ਜੇ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਲੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਰਾਵਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵੇਖੇਗਾ—ਇੱਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਰਨ ਦੀ ਘਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ—ਤੂੰ ਉਥੇ ਵਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਵਲੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਸੰਯੋਗਵਸ਼, ਵਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਵਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੰਦ ਨੀਅਤ ਦਾ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੰਦ ਮਨਸਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਫੜਨ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲੈ ਕੇ ਤਿੰਨ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੋਤੀ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੁੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਗਰੁੜ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਫੜੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਵਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।