ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ—ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੂਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਖਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—"ਡਰੋ ਨਾ।" ਤਦ ਅਰਜੁਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਕਾਲੀ ਅੰਜਣ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਿਪਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲਈ ਉੱਡ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਹਸਤ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬੰਧੀ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਚਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਹਿਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਹਸਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਗਦੇ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੂਕ, ਸ਼ਰਨ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਧੂਮਰਕਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉੱਘਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਜਾਂ ਦੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੋ ਭਾਰੀ ਹਾਥੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਬਰਦਸਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵੱਲੋਂ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਘਾਟ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ। ਇੱਧਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦਾ ਤਾਰਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਘਾਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਦਾ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਤੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਰਾਹਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਤੁਰੰਤ ਉੱਤਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਹਿਹਯਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਹੌਸਲਾ ਫੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, "ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!" ਅਤੇ "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ—ਗਦਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ—ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵેશ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੜ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਮਨੋਂ ਸਥਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਲਸਤਯ, ਮਹੀਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।