ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰੋ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਰ ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਜ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਾਧੂ-ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੋਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦੇਹ ਨਰੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਦੇਹ ਨਰੇਸ਼ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉਨੀ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ—all ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਸੋਨਾ, ਖਰਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ-ਰਹਿਤ ਵਿਆਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਨਰੇਸ਼ ਆਪਣੀ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਵਿਅਹਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ?” ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕਟ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਵਿਅਹਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।” ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖ ਪੈ ਗਈ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਸਾਧੂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਭਾਰੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਮਦਗਨੀ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਗਵ (ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਰਸਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਸੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਜਪ-ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ?” ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਤਾਪ ਮਿਟ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਰਾਮ, ਰਾਮ!” ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਮਦਗਨੀ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਪਚੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ! ਤੇਰੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖਿਆਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਮਦਗਨ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਅਵਸਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਪਰਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, “ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਯੋਧਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਤਮਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੈਦਿਕ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਇਆ।