ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, ‘‘ਰਾਜਾ ਹੈਹਯਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੂਚਿਤ ਕਰੋ।’’ ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ ਕਿ, ‘‘ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ, ਰਾਵਣ, ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ।’’ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਕੌਣ ਰਾਜੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇਗਾ? ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?’’ ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਹੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਲੱਛ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ—ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ—ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਜਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ‘‘ਡਰੋ ਨਾ,’’ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਲੀ ਸੁੰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਭਿਆਨਕ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਜਿਆ। ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਡਿੱਗ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਆਈ, ਕਰਤਵੀਰਯ ਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਿਦੰਦਤਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸ਼ਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਧੂਮਰਕਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਹੁਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚਕਿਤ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਨ-ਤੋੜ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ, ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟਾਂ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉੱਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਪਕ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਉਲਕਾ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰੀ। ਪਰ ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਰਾਵਣ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਦੇਖ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।