ਰਾਮ ਨੇ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਵੀ ਲਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹਾਂ ਰਾਮ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸ਼ਵੀ ਤੇ ਉਰਜਾਵਾਨ ਸੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਕੋਲ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਿਆ, "ਪੂਜਨੀਯ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਕੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਜਗਤ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ? ਕੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਐਸਾ ਸੀ ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ?" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੁਲਯ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਂ ਰਾਜਨ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸੁਰੇਤਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।" "ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਓਸੇ ਦਿਨ, ਹੇਹਯਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਸੇ ਦਿਨ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਉਸ ਤੱਕ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚਾਓ।'" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਰਜੁਨ ਉਥੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਤੇ ਵਿਂਧਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਂਧਯ ਪਹਾੜ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਉੱਚੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦੀ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਚਟਾਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼, ਅਤੇ ਅਜਗਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਫਿਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਭੈਂਸਾਂ, ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਰਿੱਛ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਤੇ ਪਿਆਸ ਕਾਰਨ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਦੀ ਚਕਰਵਾਕ, ਕਰੰਧ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਰੇਤਲੇ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਟੇਕਾਂ ਚਕਰਵਾਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਰਹੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੌਣ-ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਫੇਂਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੁਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਦਸਮੁਖ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਸਤਿ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੰਗਾ ਦੀ ਧੀ' ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਵਣ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸੂਰਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਆਕਾਸ਼ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨਰਮਦਾ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਲਹੂ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਹਾ ਕਮਲ ਦੇ ਮੂਹ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਧੂਮਰਕਸ਼ਾ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਮਨ, ਅੰਜਨਾ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਫੁੱਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।