ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਇਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇਹ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਾਂ ਵਰਗੀਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਥ ਧੋਏ, ਜਦ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ!' ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਲਾਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਵੱਜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ-ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਆ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਇਹ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।" ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰੋ ਭਰਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਚਾਰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਜੋੜੇ ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਸੰਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਸਾਜ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਜਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਦੇ ਗੇੜ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਿਹਾਰਦੇ ਚਲੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦੇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵੀਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਿਆਹੀ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੀਆਂ ਕੰਵਾਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਸੋਨਾ, ਸੁਧ ਸੁਨਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੂੰਗਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੁਪਮ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਹਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਇਸਦਾ ਪਰਿਣਾਮ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖ ਪੈ ਗਈ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੀਮਕਾਇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸ਼ਿਵ। ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਜਪ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ?" ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੁੜ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਰਾਮ, ਰਾਮ!