ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਯਗ ਅਲਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਲਤਰ ਦੇ ਚੌਂਕੜੇ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਥੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਧੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਸੰਖ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਘਯਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਭਾਂਡੇ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵੀ ਵਿਛਾਈ ਗਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਅਲਤਰ ਤੇ, ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਗੇ-ਅੱਗੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਗਹਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ। ਇਹ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਧਨਵੰਤ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਡਾਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!" ਆਖ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾਈ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਲਖਸ਼ਮਣ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ।" ਅਤੇ ਨੈਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਰਮ ਦਿਲ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" "ਕਕੁਤਸਥ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ। ਚਾਰ ਭਾਈਆਂ, ਚਾਰ ਵਿਆਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸਿਸ਼ਠ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ, ਅਲਤਰ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰੀਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾਈ ਨਗਾਰੇ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਹੋਈ। ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰੀਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਕਾਂ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਪੈਰਿਆ। ਹੁਣ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀਦੇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੀਦੇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ; ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨੇ ਵਧੀਆ ਉਨ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਲੱਖਾਂ ਕਪੜੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਸੋਨਾ, ਚੰਗਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਤੇ ਮੂंगा ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਵਿਆਹ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ; ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ; ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੀਬਰ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸਮੇਤ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਸ-ਪਾਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ।" ਜਦੋ ਉਹ ਉਥੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਸੂਰਜ ਕੁਹਾੜੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਛਾਣੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੀਆਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਵਸਿਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਆਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖਿਆ; ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਕੈਲਾਸਾ ਵਾਂਗ ਅਦਮ्य, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਸਹਿਣਯ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ। ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।