ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਰਮੀਕ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੱਗ ਦਾ ਵੇਦੀ ਬੜੀ ਨਿਯਮਿਤਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡੋਣੀਆਂ, ਧੂਪ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਤਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਯਥਾ ਨਿਯਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮুনি ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ। ਇਹ ਪਤੀ ਵਤੀ ਵਰਤਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਯੇ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ “ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਦੇ ਉਚਾਰ ਕੀਤੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ: “ਲਖ਼ਮਣ, ਆ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਸਮਾਂ ਨਾ ਲੰਘਣ ਦੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।” ਫਿਰ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕਕੁਤਸਥ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।” ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਚਾਰ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਜੋੜੇ ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵ ਵਾਦਿਆਂ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਸਮਾਨੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਗੇ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦੇਹਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਗੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦਾਜ ਦਿੱਤੇ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਸੋਨਾ, ਖਰਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਲਣਯੋਗ ਵਿਆਹੀ ਦਾਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਇਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਸ-ਪਾਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਇਹ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ। ਇਕ ਭਿਆਨਕ, ਦੈਵੀ ਖਤਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।” ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਿਸਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਪਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਜਟਾ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਕੈਲਾਸ ਵਾਂਗ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਤೇಜ ਇੰਨਾ ਵੱਧ ਸੀ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।