ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸਟ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਪਿੱਠ ਨਾ ਮੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਦਕਿ ਸਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਖ ਪੁਕਾਰ ਮਚ ਗਈ, "ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਂ!" ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੈੰਕਰ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਬੜੀ ਉਤਾਵਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮਹੇਂਦ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਦਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਜਿਤਦਾਰ ਮਾਇਆਵਾਨ, ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਟੂਟ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਆਓ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਚਲੋ, ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਵਿਅਰਥ ਥੱਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਦਾ ਯੁੱਧ ਨਿਰਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਵਣ, ਜਦ ਯੁੱਧ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਗਈ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਅਤਿਬਲ ਵਰਗੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤਿਬਲ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਕੋਮਲ ਬੋਲਿਆ: "ਪੁੱਤਰ ਰਾਵਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵੀਰਤਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿਬਲ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ-ਜਿੱਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਖਸ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੇਯ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ, ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਮਹੇਂਦ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦੇਣ।" ਤਦ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ—ਵਿਰਖ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਘਾਹ, ਪੱਥਰ, ਤੇ ਪਹਾੜ— ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਡਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ। ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮੇਘਨਾਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਲਈ ਪੂਰਨ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ—ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅਕਸ਼ੁਣ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹੇ, ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ (ਮੇਘਨਾਦ) ਨੇ— —ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ—ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਕਿੜਾ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ (ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ) ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ।