ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਲੈ ਚੱਲ।" ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਯਮ—all ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ!" ਰਾਵਣ ਨੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੋਹਰੇ ਲੈ ਚੱਲ!" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਨੰਦਨ ਕਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਦਯ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।" ਰਥੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬੀਚੋਂ ਸਿੱਧਾ ਲੰਘਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਵਣ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧੇਗਾ। ਅੱਜ ਇਹ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਬਲਾ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੁੜੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਜਦਕਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇੋਂ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਵਲੋਂ ਚੀਕ ਉਠੀ, "ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!"—ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣੀ (ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਬੜੀ ਉਤਾਵਲ ਨਾਲ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੂੱਟ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਵਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਦੇ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ (ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥੀ) ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਰਜਿਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਟੂੱਟ ਪਏ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਆਓ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚਲੋ, ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਛੱਡੋ। ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ, ਸੁਖੀ ਰਹੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਲਵੋ, ਅੱਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।" ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅਤਿਬਲਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ੌਰਿਆ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਤ ਲਏ ਹਨ।" "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜਲਦੀ ਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤਿਬਲਾ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ, ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਬੱਚਿਆ ਰਾਵਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਦਾਦ ਹੈ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੋਵੇ।