ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਸਭ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੌਕ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇ—ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਕਾਂਡ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਵਾਓ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌਕ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਚੌਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਅੰਕੁਰਾਂ, ਧੂਪ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ, ਚਮਚੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਆਦਿ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਤੀ ਵ੍ਰਤਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਢੋਲ ਵੱਜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ-ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।" "ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।" ਫਿਰ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ।" "ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹਤਾ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰ ਭਰਾ ਚਾਰ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ, ਚੌਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਢੋਲ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਆਹ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਿਆਹੀ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ; ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉੱਤਮ ਉਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਲੱਖਾਂ ਕਪੜੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਸੋਨਾ, ਖਰਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੁੰਗਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਲਨਾ-ਰਹਿਤ ਵਿਆਹੀ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲਈ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਸਮੇਤ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨੇ, ਜਾਨਵਰ ਗੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ।" ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈ।