ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੈਨਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੰਨੀ ਉਲਝਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੜਬੜੀ ਅਤੇ ਭਗਦੜ ਮਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੈਤ-ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਭੁੱਲਭੁਲੇ ਚ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਪਲੋਮਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਨਾ ਸੀ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਯੰਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਥ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਲਪਕਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਤੇਜ਼ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਗੰਧਰਵ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦ ਇੰਦਰ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਸਾਧਯ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਵਣ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਇਹ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਥ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਿੰਤੂ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚ ਆਉਂਦਾ—ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਭਿਆਨਕ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਘਾਇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ, ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਗਧੇ, ਊਠ, ਸੱਪ, ਘੋੜੇ, ਮਛ, ਸੂਰ, ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਮਰੇ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਇਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਦਰਿਆ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਲਹੂ ਹੈ, ਗਿਦੜ ਅਤੇ ਕਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਤਣਾਅ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਝਟਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੁੱਲਭੁਲੇ ਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰ ਕੇ ਸਿਰਫ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੀ ਲੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਰਾਵਣ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।