ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਾਨੀ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਸਨ, ਨੇ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ? ਇਹ ਰਾਜ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੇਦੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਓ।" ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਸੁੰਦਰ ਘੜਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਧੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਘ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਆਦਿ ਵੀ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਤਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਤਿਆਰ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵੀ ਵਿਛਾਈ ਗਈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਹਵਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੋ, ਇਹ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ, ਸੁਭਾਗਨ ਤੇ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ "ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਆ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਰਮੀਲਾ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ।" ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੋ।" ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।" ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰੇ ਜੋੜੇ ਨੇ ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਲਾਏ—ਇਹ ਸਭ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਚਾਰੇ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਫੇਰੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਸਤਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਗਏ। ਸੁਣੋ ਹੁਣ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦੇਹ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਜ ਦਿੱਤਾ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਬਲ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਲੱਖਾਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਸੋਨਾ, ਖਰਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਮੂੰਗੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਾਜ ਦੇ ਕੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਏ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਮ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੰਛੀ ਕਿੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ?