ਨਲਕੂਬਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋ?” ਉਹ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਨਲਕੂਬਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਆਖੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੰਨਤ ਜਾਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।” “ਜਦ ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਤ-ਵਧੂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ,' ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਉਗਨਲੀਆਂ, ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤਾ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਧੁਰ, ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਲਕੂਬਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਪਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੰਡ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਣਇੱਛੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ।” “ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਣਇੱਛੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ।” ਜਦ ਇਹ ਸ਼ਾਪ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦ ਹੋਇਆ, ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁਤਬੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜਦ ਦਸ-ਮੁੱਖ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਅਣਇੱਛੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਲਕੂਬਰ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਦਸ-ਮੁੱਖ ਰਾਵਣ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਤ-ਵਿਚਰਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ—ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੰਦ ਹੈ, ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜाओ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੱਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਪਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਰਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਬਲੀ, ਨਰਕ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਐਸਾ ਹੁਣ ਵੀ ਕਰ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਮਧੁ-ਵਧ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕੋਈ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਾਰਾਏਣ, ਤੇਜਵਾਨ, ਪਦਮਨਾਭ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਲੋਕ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ।” “ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਏ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਯੁੱਧ ਕਰੋਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?” ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਏਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।” “ਇਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਯੁੱਧ ਕਰੋ’, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।” “ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਦੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ; ਅੱਜ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੌ-ਯਜਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਾਂਗਾ।” “ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ।” “ਤੁਸੀਂ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੋ।” “ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ।