ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਧੀ ਨੂੰ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਬਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਬਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਸੱਜੇ ਰਹਿਣ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਧੁ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਏ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੋਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਧੁਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੰਭੀਰ ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਧੁਪੁਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਮਧੁ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਉਥੇ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁੰਭੀਨਸੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨਾ ਮਾਰੋ।" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਸਚ ਬੋਲੋ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ 'ਡਰ ਨਾ'।" ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਿੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਧੁ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋ ਰਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਪਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਧੁ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਚਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਲਿਆ ਕੇ ਉੱਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੰਨਣ ਵਰਗਾ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਕਣਿਕਾਰ, ਕਦੰਬ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਕੈਂਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਮੰਦਰ, ਅੰਬ, ਪਾਟਲਾ, ਲੋਧਰ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਅਰਜੁਨ, ਕੇਤਕਾ, ਤਗਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲ ਤੇ ਜੈਕਫਰੂਟ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਆਰਗਵਧ, ਤਮਾਲ, ਵਕੁਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੀਮ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਕਿੰਨਰ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਖੇਡ ਰਹੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਜਦ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਧੁ ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਹੌਲੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਮਧੁ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਰਾਗ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਗੀਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ, ਰਾਤ ਦੀ ਆਮਦ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਚੰਨ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਹੀ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੰਭਾ ਉੱਥੇ ਆਈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਉਤਸਵ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।