ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕੋ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਆ ਮਿਲੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ‘ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਮਹੋਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿਗੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗਦਾਵਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉਪਜ ਪਏ। ਰਾਵਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਤੋਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ, ਸੂਲੇ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹ ਪਏ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਥੀ, ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਰੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਏ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਖੁਦ ਵਾਰੁਣ ਸੀ, ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬੇਕਾਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖਰਚਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਲਟੇ ਪੈਰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਮੁੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਡਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਨਾਗਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਲ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜੇ ਨਾਗ-ਕੁੜੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨੇ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮੱਧੀ ਵਾਂਗ ਪਤਲੇ ਕਮਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ। ਦੁੱਖ, ਸੋਗ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਅਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁਣ ਥੰਮ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਯਜਨਾ ਵੇਦਿਕਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਲੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਾਬੂ ਹੇਠ ਹਿਰਣ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਕੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ?" ਇੱਕ ਹੋਰ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਸੋਚਦੀ, "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਉ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। ਹਾਏ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਐ ਮੌਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।" "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, "ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਹਾਏ, ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਤੇ ਲਾਣਤ! ਸਾਡੀਆਂ ਪਤੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਏ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਤਾਰੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਹਾਏ, ਇਹ ਬੁਰਾ ਆਚਰਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤਾਕਤ ਹੈ।