ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਉਤਰਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਵੈਮ ਵਰੁਣਦੇਵ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਆਖ਼ਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦੈਤਿਆ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਬੜੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਇਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਮਰ ਆਸਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਨਾ ਦੇਵ ਤੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੁੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਦਸਾਨਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਨੇਹਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਸਿੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਕੇਯਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਕੇਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਲਾ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਚਾਰ ਸੌ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇਵ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੇਲਾਸ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਤਝੜੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਾਗਾ ਗਾਂ 'ਸੁਰਭੀ' ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੜੀ ਦੂਧ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੂਧ ਤੋਂ ਹੀ ਖੀਰਸਾਗਰ (ਖੀਰੋਦਾ) ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਨੋਖੀ ਰਣਭੂਮੀ churn ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਫੇਂਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਮ ਦਾ ਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ 'ਸੁਰਭੀ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਗਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਤਝੜੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇਵ ਦੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਵਾਰ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਫ਼ੌਰਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰੋ। ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜੰਗ ਦਿਓ। ਜੇ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖੋ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।'” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਪਈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇਕੋ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨਾਮਕ ਰਾਵਣ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ—all ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰੇ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੀਦਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਲਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਕੇਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।