ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਇਹ ਡੰਡਾ ਪੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਰਾਛਸ ਨਾ ਮਰੇ, ਜਾਂ ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੋ।" ਜਦ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਯਮਰਾਜ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਚ ਹੋ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਯਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਹर्ष ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਯਮਰਾਜ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲ ਮਾਣ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਛਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਮਾਰੀਚ ਆਦਿ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਉੱਤਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਗਇਆ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਮਸਤ। ਰਾਛਸ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਵਜ੍ਰ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਜੰਗ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਾਸ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਛਸ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚੇ ਮਿਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੂਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸਾਨਨ ਰਾਵਣ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਜੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਕੇਯਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸੌ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਿਵਯ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੜੀ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਖੀਰਸਾਗਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਦ੍ਭੁਤ ਮਥਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ, ਫੇਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਨ ਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਲੋਕ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਭੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਅਦ੍ਭੁਤ ਗਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰੋ। ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖੋ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ'।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੂਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤ੍ਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਲੋਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿਗ ਪਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।