ਕਾਲ ਦੇ ਨਿਰਪੱਖ ਫੰਦੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਜਬੂਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਗਦਾ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਚਾਲਕ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਯਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਆਇਆ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ," ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ। ਪਰ, ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਆਇਆ। ਯਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਭਾਲਾ-ਸਮਾਨ ਤੀਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜੇ, ਰਾਵਣ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਥੇ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਮ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਵਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਭਰਦੇ ਗਏ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਸੱਤ ਨਾਲ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵਲਕ, ਧੂੰਏ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅਗਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਅਤੇ ਕਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਧੀ। ਮ੍ਰਿਤਯੂ, ਹੋਰ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਆਯੁ ਅੱਜ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ, ਨਮੁਚੀ, ਸ਼ੰਬਰ, ਵਿਸੰਧੀ, ਧੂਮਕੇਤੁ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ—ਇਹ ਸਭ, ਦੰਭੁ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਬਾਣਾ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੱਪ, ਦੈਤਿਆ, ਯਕਸ਼, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਇਹ ਸਭ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਦਰਖ਼ਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਧਰਮਵਾਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਮ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਠਹਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਵੈਵਸਵਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦਾ ਅਭੂਤ ਅਸਾ ਉਠਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ; ਇੱਕ ਗਦਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, embodied ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਖਿੱਚ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਛੂਹ ਜਾਂ ਵੱਜੇ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੰਪ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ, ਡਰ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ; ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਕੰਪ ਗਏ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਅਸਾ ਉਠਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਯਮ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਸਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਦ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਕਹਿਆ: "ਹੇ ਵੈਵਸਵਤ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਅਸਾ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਨਾ ਕਰ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਝੂਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜਦ ਇਹ ਅਸਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਾਲ ਦਾ ਅਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਭੂਤ ਅਤੇ ਅਣਮੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਇਹ ਅਸਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਾ ਵੱਜੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਇਹ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।