ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀਏ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਉਣ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ। ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਰੀਲਾਪੂਰਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਨ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਸੰਗੀਤ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਯੋਗੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਜਨਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਿਰਤਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਪੰਚਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀਏ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਗਰ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ; ਉਸਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗੱਲ ਉਭਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂਗੇ; ਇਹ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਆਯੋਧਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮਨੂ ਨੇ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੀ ਰਸਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌਕ ਅਤੇ ਬਾਜਾਰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਜ਼ਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਨਟੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੂੰਗੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਠਾਂ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦੇ ਪੱਟੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਵਰਗਿਕ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਥਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਟਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੌਕਾਂ ਅਤੇ ਜਲ, ਜੋ ਕਿ ਗੰਧਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁਮਰਾਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ, ਵੀਣਾਂ ਅਤੇ ਪਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਿਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਪਸਿਆ ਗਿਆ ਸਵਰਗਿਕ ਮਹਿਲ, ਇਸ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਸ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਹਲਕੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਂਗੀਆਂ, ਬਗੈਰ ਦੇਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਚਿਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੜੇ ਆਸਕਤਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀਏ। ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਥ ਚਾਲਕ, ਯਾਜਕ, ਧਰਮ ਪਾਲਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਇੱਕ ਰਾਜਸੀ ਸਾਧੂ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਧਨ ਅਤੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਿਆਕ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਿਆਕ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦਾ। ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਘੱਟ ਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੋਲ ਗਾਂਵ, ਘੋੜੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਸੀ। ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਨਾਸਮਝ। ਹਰ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਰੱਖੀ, ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਲੋੜੀਆਂ, ਬਿਨਾਂ ਤਾਜ, ਬਿਨਾਂ ਮਾਲਾ, ਘੱਟ ਆਨੰਦ, ਗੰਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਅੰਗ, ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਰਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।