ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਜਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਬਰ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲਿਆ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਦੁਆਰਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਜੀਵ ਇਕ ਛਣਕ ਲਈ ਅਣਸੁਣੀ ਤੇ ਅਣਸੋਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧੇ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਯੋਧੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੇ ਆਸਣਾਂ, ਮਹਲਾਂ, ਬੇਰੀਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜਣ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਛੱਤੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ; ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਤ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਯਮ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਥਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਭਾਲੇ, ਗਦਿਆਂ, ਫਾਹਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਯਮ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਸਭ ਯੋਧੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਹਮਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਲਿੰਗ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, “ਠਹਿਰੋ! ਠਹਿਰੋ!” ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰਾਵਣ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ, ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੱਜ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ (ਯਮ) ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਰੰਤ ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆਓ।” ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯਮ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਖੜੀ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕਿਕ ਸੰਸਾਰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹਧਾਰੀ ਕਾਲ-ਦੰਡ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਯਮ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਬਣ ਕੇ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਾਲ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਫਾਹੀਆਂ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਕ ਗਦਾ, ਪੱਕੀ ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਦੀ ਛੋਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹਿਲ ਉਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਯਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਥ, ਜਿਸਦੇ ਅੱਗੇ ਮੌਤ ਖੜੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜ ਪਏ। ਡਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ,” ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਵਣ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਮ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵਗਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਵਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।