ਰਾਵਣ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਕਰਾਹ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਤਰਣੀ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੂਨ ਸੀ, ਉਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਜੀਵ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤਪਦੇ ਰੇਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਪੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਸੇ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ—ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਰੰਗ ਹੀਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਥੜੀਆਂ, ਬੇਹਾਲ ਤੇ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਕੁਝ, ਮੁੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ, ਜਵਾਹਰਾਤ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਹਾਨ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਬਲਬੂਤੇ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੀਵ, ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਸ ਦੁਆਰਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਅਣਸੁਣੇ ਤੇ ਅਣਸੋਚੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਾਰੀ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਮੁਸਲ, ਬਾਣ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੇ ਆਸਨ, ਮਹਲ, ਬਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਛੱਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਪੁਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ; ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿੜ ਗਏ। ਯਮ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਖਿੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਪਾਸ, ਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਮੁਸਲ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਯਮ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਯਮ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹਮਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਕਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥੜਿਆ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖਲੋਤਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੰਭਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਰੁੱਕੋ! ਰੁੱਕੋ!" ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਜਲਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਇਹ ਗੱਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ—ਯਮ—ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆਉ!"। ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਇਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲੇ ਯਮ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਅਟੱਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਕਾਲ-ਦੰਡ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ।