ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਨੰਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਨੰਦੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤਚੜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ।" ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਾਨ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਨੰਦੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਦੀ ਚਲਣੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਭਵ ਦੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫੈਲਾਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਖਲਲ ਪੈ ਗਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਥਰਥਰਾ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹਰਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਦਬ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਦਬਣ ਦੀ ਦਰਦ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੇ ਐਸਾ ਦਹਾੜਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ; ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਨੀਲਕੰਠ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ।" "ਸ਼ੰਕਰ ਦਯਾਲੂ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇਗੀ।" ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਕਰੁਣਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ—ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਕਾਰਣਗੇ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਚਾਹੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਤੂੰ ਦੇਪਾਰਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਿੰਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਓ।" "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਅਤਤਾ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬਾਕੀ ਚਾਹੀਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿਓ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਚੰਦ੍ਰਹਾਸ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। "ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਇਹ ਵਾਪਸ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ," ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਹੋਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਨ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਅਜੇਅਤਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੰਵਾਰੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਵਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਮਹੀਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਉਲਟ ਜੀਵਨ ਕਿਉਂ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਤੇਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।