ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸੇਵਕਾਂ, ਰਥ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਪਈ ਹੈ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਆਓ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ।" ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੀ, ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਨਨ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਭਰ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਮੇਘ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਵਸਾ ਲਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਰਾਛਸੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਸੀ, ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦਿਉੱਜਿਹ੍ਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹਤਾ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਰਾਛਸ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਨਾ ਜਾਨਵਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ? ਅਤੇ ਇਹ ਹਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਮਾਇਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਚੌਦਾਂਵੇਂ ਸਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨਗਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਮਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਵਰ ਖੋਜਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਣਾ, ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਮਿਥੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਹਿਲਾ ਮਾਯਾਵੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਦੁੰਦੁਭੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੀਲਵਾਨ ਰਾਛਸ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਪੁਲਸਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਨਾਮ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।" ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੰਦੋਦਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਹੇਮਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਓ।" ਦਸ਼ਗੀਰਵ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਹਾਥ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਰਚਾਇਆ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚੂਕ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਲਈ ਵਜ੍ਰਜਵਾਲੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਪੋਤਰੀ, ਪਤਨੀ ਚੁਣੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਲੂਸ਼ਾ ਦੀ ਧਰਮੀ ਕੁੜੀ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਦ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਓਹ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਝੀਲ, ਹੋਰ ਨਾ ਵਧ!" ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਮਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਛਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇੰਝ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੰਦੋਦਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਇਸ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ, ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਨੀਂਦ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ, ਜੋ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਗਈ।