ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਗਾਏ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ।" ਉਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਂ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੀਲਾਪਣ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਲਕਸ਼ਣ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸਗਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਉਸਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਸੁਣਾਉਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨੂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਸੀ ਸੜਕਾਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਾ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਸਨ। ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸਨ; ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਿਟਿਆ, ਕ੍ਰੂਰ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਗੌਰਵਮਈ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।